
Podkast "10 percent true – Tales from the cockpit"(https://www.10percenttrue.com/), koji se bavi temama vojnog vazduhoplovstva, u posljednje dvije sedmice emitovao je više detalja o borbenoj upotrebi američkog ratnog vazduhoplovstva i drugih NATO zemalja iznad Jugoslavije 1999. godine nego drugi izvori za prethodne 24 godine. Zahvaljujući svjedočenju pilota USAF-a, pukovnika Majka Petruke WSO-a (Weapons Sistem Officer) na višenamjenskom borbenom avionu F-15E koji je tokom NATO bombardovanja Jugoslavije imao više desetina borbenih letova, saznajemo do sada neobjavljene detalje aspekta rata koji nije dovoljno obrađen: o jurišnim dejstvima, upotrebi preciznih sredstava vazduh-zemlja, detaljima borbene upotrebe aviona F-15E, etičkom momentu biranja ciljeva i ono najinteresantnije, detalje o greškama tokom borbenih dejstava i namjernim ciljanjima civilnih ciljeva.
Petruka do detalja opisuje bombardovanje podgoričkog mješovitog vojno-civilnog aerodroma "Golubovci" kod Podgorice, a njegovu priču prenosi i popularni portal tangosix.rs,
NATO je 27. aprila 1999. u tri navrata bombardovao podgorički aerodrom "Golubovci".
Petruka se u četvrtoj epizodi svog svjedočenja prisjeća dejstva po aerodromu "Golubovci", preciznije po objektu "Zeta", kako ga naziva, a to je podzemni hangar unutar brda Šipčanik, nedaleko od mješovitog civilno-vojnog podgoričkog aerodroma. Prema njegovom sjećanju, po ovom cilju su prvo dejstvovali "bombketi" – "lovci F-14A" koji su u zalasku svoje karijere upotrebljavani i za dejstva preciznom municijom po zemaljskim ciljevima.
Deset dana kasnije Petruka i još nekoliko F-15E posada dejstvovalo je po istom cilju. Tokom planiranja njegove misije planeri su izgubili fotografije cilja i raspored ciljnih tačaka, što je on morao da nacrta iz sjećanja sa jedne od prethodnih misija. Borbena misija je Petruki u isto vrijeme bila i ispitni let (cxeck ride). Prilikom faze planiranja svaka bomba iz svakog aviona je dobila ciljnu tačku. Sjeverna vrata, južna vrata, ventilacioni otvor...
Ispostavilo se da je nakon rasporeda ostaolo neraspoređeno nekoliko bombi, što je neko od pilota iskoristio za predlog da se njima dejstvuje po tornju na aerodromu "Golubovci". Petruka kaže "naravno da to nismo uradili budući da se toranj nalazio na 'no strike' listi civilnih ciljeva" i da su višak bombi jednostavno usmjerili u prethodne ciljne tačke.
Petruka navodi da mu je pogodak GBY-10 laserski vođenom bombom bio najprecizniji ikad, što prikazuje u četvrtoj epizodi u formi snimka tog napada. Potvrđuje da ih je tokom napada bezuspješno gađala protivavionska artiljerija i da je ciljao dio iznad vrata objekta "Zeta". Vrata koja su bila otvorena. Kaže da su preko LANTRIN sistema gledali kako udarni talas i vatra eksplozije uništavaju "mig-21" koji je bio parkiran na stajanci nedaleko od ulaza u objekat. Obavještajni podaci u pripremi za drugu misiju i dalje su im govorili da se u objektu nalaze avioni "mig-21".
Međutim, danima kasnije saznaje da je on zapravo posljednji dejstvovao po avionima "super galeb" akro-grupe Leteće zvijezde, koji su takođe bili parkirani unuatar Šipčanika.
Akro-grupa Leteće zvijezde nastala je 1985. godine, u sklopu tadašnje Vojske SFR Jugoslavije, iako su akrobatske tačke na vojnim avionima izvođene i mnogo ranije.
Sjedište grupe Leteće zvijezde bilo je u Zadru, a poslije rata na teritoriji bivše Jugoslavije jedinica je preseljena u Podgoricu, ali se nisu pojavljali u javnosti sve do 1996. godine.
Avioni koji su pripadali letačkoj grupi bili su smješteni u podzemnom objektu Šipčanik u Tuzima, koji se našao na meti NATO snaga 1999. godine. Uništeno je svih sedam "letećih zvijezda", što je bio kraj akro-grupe.
U nekadašnjoj vojnoj bazi i ponosu bivše Jugoslavije – Šipčaniku kod Podgorice danas se umjesto aviona, bombi i raketa nalaze hektolitri raznih vina, koje proizvodi podgorička kompanija "Plantaže". Aviobaza u Šipčaniku bila je, pored podzemnih čuvenih aerodroma Željava kod Bihaća i Slatine kod Prištine, jedina u bivšoj Jugoslaviji iz koje su avioni polijetali bukvalno iz tunela izgrađenog usred brda.
Petruka je za način kako je izveo ovu misiju dobio DFC odlikovanje (Distingyicxed Flying Cross).
Među prvim NATO bombama koje su 24. marta 1999. godine bacili avioni iz italijanske vojne baze Avijano, bile su i one koje su pale na vojni aerodrom "Golubovci" kod Podgorice.
Tokom bombardovanja SRJ izvršeno je 2.300 vazdušnih udara na 995 objekata širom zemlje, a 1.150 borbenih aviona lansiralo je blizu 420.000 projektila ukupne mase 22.000 tona.
Generalni sekretar NATO-a Havijer Solana je 24. marta 1999. godine oko 19.30 časova, samo desetak minuta poslije polijetanja većeg broja aviona iz baze NATO-a u italijanskom gradu Avijanu, objavio da su započeli vazdušni napadi protiv vojnih ciljeva u SRJ. Prve večeri su većinom gađani vojni ciljevi, mahom krstarećim raketama "tomahavk". Drugog dana su, prema pojedinim medijima, prvi put upotrijebljeni "stelt" bombarderi F-117A i B-2.
Ipak, i pored nadmoćnosti NATO-a, 27. marta u 20.42 časa došlo je do senzacionalnog obaranja jednog aviona tipa F-117A, koji je pao u atar sela Buđanovci. Srpski radarski položaji su često mijenjali svoje položaje i vrlo često pravili lažne ciljeve. U uslovima potpune vazdušne nadmoćnosti NATO-a Vojska Jugoslavije je pokušavala da se odbrani uz potencijal na zaštiti ljudstva i borbene tehnike.
Prvog dana napada pala je i prva žrtva, devetnaestogodišnji Saša Stajić iz Beograda, poginuo je na ratnoj straži u krugu kasarne "Milovan Šaranović" u Danilovgradu.
U napadima koji su uslijedili 6. aprila 1999. godine NATO je bacio bombe na aerodrom u "Golubovcima". Dan kasnije bombardovana je farma u Podgorici, kada su stradala tri radnika zaposlena na njoj. Tokom 16. aprila više projektila i bombi pogodilo je područje Podgorice i Danilovgrada, a 30. april ostaće upamćen kao jedan od najkrvavijih datuma u novijoj istoriji Crne Gore.
Tada je bombardovana Murina, kada je stradalo najviše civila tokom te agresije. Stradalo je šest nevinih građana.
Živote su izgubila djeca: četrnaestogodišnji Miroslav Knežević (1985), trinaestogodišnja Olivera Maksimović (1986) i desetogodišnja Julija Brudar (1989).
U napadu su stradali i Vukić Vuletić (1953), Milka Kočanović (1930) i Manojlo Komatina (1927).
Bombardovanje je okončano 9. juna 1999. potpisivanjem Kumanovskog sporazuma, koji je predviđao povlačenje jugoslovenskih snaga bezbjednosti sa Kosova, razmještanje NATO-a i uspostavljanje UNMIK, civilne misije UN.