Prof. Smail Smajo Karailo, prepoznatljivo ime crnogorskog slikarstva, rođen je 15. decembra 1940. godine u Cetinju.

Završio je Umjetničku školu u Sarajevu i Akademiju likovnih umjetnosti u Beogradu, u klasi profesora Ljubomira Sokića. Radio je kao profesor na Nastavničkom fakultetu u Nikšiću i na Fakultetu likovnih umjetnosti Univerziteta Crne Gore na Cetinju. Kao profesor na nikšićkom fakultetu i cetinjskom FLU, oblikovao je generacije umjetnika, prenoseći im ljubav prema klasičnom slikarstvu, kompoziciji, perspektivi i magiji svjetlosnih efekata.

Karailo je imao brojne samostalne izložbe u Beogradu, Titogradu, Ulcinju, Cetinju i Podgorici. Bio je učesnik na značajnim kolektivnim izložbama širom Jugoslavije i Evrope, uključujući Rim, Pariz, Moskvu i Rusiju.

Dobitnik je mnogih nagrada, među kojima su Velika nagrada ALU, Nagrada Oktobarskog salona i Trinaestojulska nagrada. Vlada Crne Gore 2012. godine proglasila ga je istaknutim kulturnim stvaraocem, a njegovo ime uvršteno je u antologijske preglede jugoslovenskog slikarstva XX vijeka.

Smail Smajo Karailo ostavlja iza sebe bogat opus koji i dalje inspiriše umjetničku scenu Crne Gore i regiona, te trajno zauzima posebno mjesto u istoriji likovne umjetnosti.

Kako stoji na sajtu Muzeja savremene umjetnosti Crne Gore, Karailovo stvaralaštvo obilježeno je izraženom likovnom dosljednošću i jasno formiranim autorskim izrazom. Karailo je razvio slikarstvo neoromantičarske orijentacije, oslonjeno na temeljna načela klasične slikarske strukture i analitički odnos prema slici.

– Njegov opus prepoznatljiv je po neodivizionističkoj tehnici, valerskom toniranju čistih boja i harmoničnim odnosima crvene, žute, zelene i sive, kroz koje je gradio optičke iluzije i atmosferu magičnog realizma i metafizičkog slikarstva. Svjetlost zauzima centralno mjesto u njegovom radu, oblikujući prostor i modelujući formu u slikama sanjarske i introspektivne dimenzije - piše kritika, stoji na sajtu MSUCG. Kako se dodaje, Karilo se "motivski opredjeljivao za figuralne kompozicije, pejzaže i mrtve prirode, u kojima je često prisutna nostalgična nota i lirska povezanost sa prošlošću".